Günümüzde ekonomik zorluklar ve kariyer baskısı nedeniyle birçok kadın genç yaşta, henüz öğrenciyken iş hayatına atılıyor. İlk bakışta “ekonomik özgürlük” olarak sunulan bu süreç, aslında kadınların kariyer yaşamında her yaşta karşılaştığı yapısal sorunları genç kadınlar için çok daha erken ve görünür hale getiriyor.
Kadınlar için işyeri yalnızca emeklerini sattıkları bir alan değil; aynı zamanda sürekli kendilerini kanıtlamak, sınırlarını korumak ve varlıklarını meşrulaştırmak zorunda bırakıldıkları bir mücadele alanı.
Kurumsal ve toplumsal güçle desteklenen erkeklik normları işyerinde kadınlar üzerinde baskı kuruyor ve tacizi meşrulaştırabilecek bir zemin yaratıyor. Feminist perspektifin ve etkili kurumsal mekanizmaların zayıf olması, zamanla suskunluğu ve normalleşmeyi beraberinde getiriyor. Radikalliği törpülenmiş, eşitsizliği sıradanlaştırılmış çalışma kültürlerinde taciz görünmezleşiyor ve olağan kabul edilmeye başlanıyor.
Ekonomik ve kariyer kaygıları taşıyan genç kadınlar ise kimi zaman nasıl tepki vereceklerini, kime başvurabileceklerini ya da destek talep ettiklerinde nasıl karşılanacaklarını bilemiyor. Kadın yönetici sayısının azlığı güvenli başvuru alanlarını sınırlarken, küçük ölçekli işyerlerinde ise insan kaynakları mekanizmalarının yokluğu kadınları tamamen yalnızlaştırıyor. Üstelik taciz yalnızca iş arkadaşlarından ya da yöneticilerden değil, müşteriler dahil farklı aktörlerden de gelebilir. Bu çok katmanlı baskı ortamında kadınlar çoğu zaman sessiz kalmaya zorlanıyor.
İşyerinde kadınların yaşadığı sorunlar her zaman taciz kadar görünür de değil. “Kadınlar daha çalışkandır” anlatısı kadın emeğini daha yoğun sömürmenin ideolojik aracına dönüşüyor; kadının iyi olduğunu kabul etmek, erkekliğin ayrıcalıklı konumunu sorgulatacağı için dirençle karşılanıyor. Bu direnç, kadınlarda sürekli bir yetersizlik hissi üretiyor.
Kapitalizm kadın emeğini maksimum verimle kullanmak isterken, patriyarka kadınları bu emeği sürekli kanıtlama zorunluluğu altında tutar. Böylece sistem, kadınların kendilerini hiçbir zaman tam anlamıyla “yeterli” hissedememesi üzerine kurulur.
Sonuç olarak kadınlar çifte bir baskı altındadır: Hem daha fazla çalışmaları beklenir hem de emekleri değersizleştirilir. Hem bedenleri denetlenir hem de performansları sürekli sorgulanır.
