İzmir Aliağa’da yer alan Habaş Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamada en az 17 işçi hayatını kaybetti. Aynı işletmede geçtiğimiz haftalarda da iş cinayetleri yaşanmıştı.
Habaş’ta yaşanan katliam, sermayenin sınıf kırımının bir parçasıdır. Ülkemizde her yıl binlerce işçi bu cinayetlerde katlediliyor. Dilovası’ndaki Ravive Kozmetik’te yaşanan katliamın üzerinden tam bir yıl geçti. Soma, Ermenek, Torunlar, Gayrettepe… Hepsinde benzer senaryo: alınmayan işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemleri, bitmek bilmeyen kar hırsı, denetimsizlik, ihmal ve sınıf kardeşlerimizin canıyla ödenen bedeller. Biz bu bedeli ödemek istemiyoruz!
Yaşananları yıllardır kader diye geçiştirenlere soruyoruz: neden patronlar toplu halde ölmüyor? Neden “iş kazaları” hep emekçilerin alın yazısı oluyor?
Biz bu kazaların cinayet olduğunu da kader olmadığını da biliyoruz. Patronların karı için kurulan bu düzende işçi sağlığı bir maliyet kalemi! Patronların karı kısılmasın diye işçilerin canı gidiyor.
Onların hükümeti, onların mahkemeleri, onların polisleri emekçilerin canını korumayacak. Sınıf kırımına dur demek için, bu cendereden çıkmak için, patronların katliam düzenini yıkmak için tek güvencemiz emekçilerin birliği ve mücadelesidir. Bugünün güvencesizleri, geleceğin emekçileri olarak işyerinde işçi denetimi için, katillerin ve tüm sorumluların yargılanması için, işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemlerinin eksiksiz sağlanması için; çalışırken ölmemek için mücadele edelim. Sınıf kırımına karşı sınıfımızın safında olalım.
İş kazası değil cinayet!
Çalışırken ölmek istemiyoruz!
Katillerin yargılanması için mücadeleye!
