10 Kasım 2026 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Gençlik ve Spor Bakanlığı Yurt Hizmetleri Yönetmeliği değişikliğiyle öğrencilerin yurda giriş ve çıkışlarına ilişkin yeni bir bildirim mekanizması getirildi.
Yönetmeliğin 18. maddesine eklenen hükme göre, öğrencinin izin kullandığı günler de dahil olmak üzere, Bakanlık tarafından belirlenen yurda giriş saatlerinde yurtta bulunmadığının tespit edilmesi ve kendisine makul süre içerisinde ulaşılamaması durumunda, bu bilgi Bakanlığın bilişim sistemi üzerinden ilgili kişiye iletilecek. Reşit olmayan öğrenciler için veliye, reşit olan öğrenciler içinse öğrencinin bildirdiği irtibat kişisine yapılacak bu bildirimin gerekçesi ise ortaya çıkabilecek güvenlik risklerinin önlenmesi olarak açıklanıyor.
Ancak biliyoruz ki öğrencilerin güvenliği ve refahı hiçbir zaman hükümetin öncelikleri arasında olmadı. Kadın yurtlarında yaşanan taciz vakaları, ihmaller nedeniyle hayatını kaybeden öğrenciler, sağlıksız barınma koşulları ve niteliksiz beslenme gibi sorunlar görmezden gelinirken güvenlik gerekçesiyle öğrencilerin yaşamlarına müdahale edilmesi, hükümetin güvenlik anlayışının ne kadar seçici olduğunu bir kez daha gösteriyor. Öğrencilerin gerçek sorunlarına çözüm üretmeyenler, şimdi onların nerede olduklarını takip etmeyi güvenlik politikası olarak sunuyor.
Üstelik bu düzenleme, özellikle kadın öğrencilerin yaşamları üzerinde ahlakçı bir denetim kurma anlayışından bağımsız değerlendirilemez. Öğrencilerin nerede olduklarının, hangi saatlerde yurda döndüklerinin ve kendilerine ulaşılamadığında kimlerin bilgilendirileceğinin idari mekanizmalar aracılığıyla takip edilmesi, güvenlik sağlama iddiasının ötesine geçerek öğrencilerin gündelik yaşamlarını denetleme aracına dönüşmektedir. Öğrenciler ebeveynlerinin birer uzantısı değil, kendi yaşamları ve kararları üzerinde söz sahibi olan bağımsız bireylerdir. Kadın öğrencilerin yaşamlarına yönelik baskılar ise hiçbir güvenlik gerekçesiyle meşrulaştırılamaz.
Üniversite öğrencilerinin barınma krizi, ekonomik yoksunluk ve nitelikli beslenmeye erişim gibi temel sorunları ortadayken hükümet, öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılamak yerine yaşamlarını denetlemeyi tercih ediyor. Oysa devletin sorumluluğu öğrencilerin hayatlarına müdahale etmek değil, onların güvenli ve insanca yaşayabilecekleri koşulları sağlamaktır.
Öğrencilerin yaşamlarını denetleyen değil, haklarını güvence altına alan bir barınma politikası istiyoruz. Güvenlik bahanesiyle tahakküm kurulmasını değil; ücretsiz, nitelikli ve güvenli barınma hakkımızın tanınmasını, yurtlarda öğrencilerin ve emekçilerin söz ve denetim sahibi olmasını istiyoruz!
